საქანელა
#საქანელა
ძალიან მამაცი ბავშვები ვიყავით, მე და ჩემი კლასელი, ბავშვობის მეგობარი, Tamuna Maisuradze. საქანელაზე ერთად ვქანაობდით ხოლმე, ბაღის ეზოში და იმხელაზე ვაქანებდით, რომ ლამის ცას ვწვდებოდით. ვინც გვიყურებდა მათ ეშინოდათ, ჩვენ კი ძალაში ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით, მიდი და მიდი, ვაქანებდით ჟანგიან საქანელას. 😀
როგორც მახსოვს ბოლო ექსკურსიაზე რომ ვიყავით, ბორჯომ-ბაკურიანში, იქ ლიკანში, კოტეჯებთან, დიდი საქანელა იყო და დიდხანს ვქანაობდით, მე და თამუნა.
"გეყოფათ გოგო, არ ჩამოვარდეთ,"- გვეუბნებოდა საყვარელი ლია მასწავლებელი, თუმცა ვინ უსმენდა?! ჩვენ მაინც ვაგრძელებდით ქანაობას, უშიშრად და ვცდილობდით ძალიან მაღლა ავსულიყავით, სულ ზევით, ზევით, მაღლა და მაღლა.
ახლა მატრო ვაქანავებ საქანელას და უცებ, ჩემს თვალწინ ბავშვობის ამ ეპიზოდმა გაირბინა. ჩემდაუნებლიედ თვალებზე ცრემლები მომადგა და ყელში ბურთი გამეჩხირა. 😥 მომენატრა ბავშვობა, ბავშვობის მეგობრები, ჩემი კლასელები, თანატოლები და მათთან ერთად ყოფნა მომინდა.
მაინც იხტიბარს არ ვიტეხავ და რაც ძალი და ღონე მაქვს ვაქანებ საქანელას. თვალები დავხუჭე და ჩემს წარმოსახვაში თამუნა ჩემთანაა. აი, აქ, ნიუ-ჯერსის შტატის პატარა ქალაქის, პატარა ბაღში, ერთად ვაქანავებთ საქანელას. ჩემი წარმოსახვა იმდენად რეალურია, რომ თვალის გახელა არ მინდა. ყურებში თამუნას ყიჟინი ჩამესმის,ურაა, ვაშააა, რა მაგარია და საქანელას ხმაური. 👏👏👏
ჩვენ ერთად ვაქანავებთ ბავშვობის საქანელას.
უცებ თვალები გავახილე და აღმოჩნდა რომ მარტო ვარ. ჩემს თავს შევუძახე, აბა ეხლა, ნურას უკაცრავად, სულაც არ ვარ მარტო. ჩემთან მთელი სამყაროა, ღმერთია და ბავშვობის მოგონებები.
და ასე, ვაგრძელებ ქანაობას. ამასობაში ცაზე ნახევარმთვარე გამოჩნდა და მე ვცდილობ მთვარემდე გაქანებას. კინაღამ ფეხი მივაწვდინე, ღმერთო, რა მაგარია. უჰ, ლა, ლა...... 🌙 გული სიხარულით მევსება, ვიღლები და თან ისტერიულო სიცილი მივარდება.
ბავშვობა, საქანელა, სახლი, სამშობლო, გონებაში ყველაფერი ერთანაირად ტრიალებს. საქანელა კი განაგრძობს ქანაობას..........
ცისნამი საყვარლიშვილი